Zapraszamy do zapoznania się z poniższymi tekstami, które pomogą poznać Kościół Ewangelicko – Metodystyczny.

Zarys historyczny
Geneza
Doktryna
Artykuły wiary
Zasady Ogólne
Częste pytania
Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP
Prawo Wewnętrzne Kościoła
Prawo Wewnętrzne Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP   PDF

Niniejsze Prawo Wewnętrzne Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej uchwalono na XCVI Konferencji Dorocz­nej Kościoła Ewangelicko- Metodystycznego w Rzeczy­pospo­litej Polskiej, obradującej w Katowicach w dniu 23 czerwca 2017 roku.

PREAMBUŁA

Widzialny Kościół Jezusa Chrystusa jest zgromadzeniem ludzi wierzących, w którym głoszone jest Słowo Boże i udzielane są należycie sakramenty ustanowione przez Jezusa Chrystusa. Takim Kościołem jest Kościół Ewan­gelicko-Meto­dystyczny w Rzeczypospolitej Polskiej, który jest częścią Koś­cioła pow­szech­nego.

Kościół uznaje jako źródło wiary i normę życia chrześcijańskiego Słowo Boże objawione w Piśmie Świętym Starego i Nowego Testa­men­tu.

Przekonania Kościoła wyrażają starokościelne Wyznania Wiary, a tak­że refor­macyjne i ewangeliczne zasady chrześcijaństwa określone w meto­dysty­cz­nych Artykułach Wiary oraz Wyznaniu Wiary Spo­łecz­ności Ewangelickiej.

Społeczne nauczanie Kościoła wyrażają Zasady Ogólne, Zasady Socjalne i Społeczne Wyznanie Wiary.

Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na zasadach odrodzeniowego ruchu metodystycznego, zachowując w spra­wach wiary i osobistego doświadczania zbawienia jedność poglądów z ogólnoświatowym Kościołem Ewangelicko-Metodystycznym (angielska nazwa: The United Methodist Church), posiadającym strukturę episkopalno-konferencyjną.

Misją Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Pol­skiej jest czynienie uczniami Jezusa Chrystusa przez zwiastowanie i na­ucza­­nie Słowa Bożego, zaspokajanie potrzeb religijnych, doskonalenie duchowe i mo­­ral­ne wiernych. Cele te realizowane są między innymi przez prowadzenie działalności religijnej, charytatywnej, socjalnej (diakonijnej) i edukacyjnej.

  1. POSTANOWIENIA OGÓLNE

 

ARTYKUŁ 1

  1. Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Rzeczypospolitej Polskiej, z­w­a­ny dalej Kościołem, działa na obszarze Państwa Polskiego, z Usta­­wą o sto­sun­ku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rze­czy­­po­s­politej Polskiej z dnia 30 czerwca 1995 roku (Dz. U. 1995 Nr 97, poz. 479).
  2. Kościół i jego osoby prawne są kontynuacją parafii i organizacji me­to­dystycznych działających na obecnym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.
  3. Kościół ten na przestrzeni lat przyjmował następujące nazwy:

– Kościół Metodystyczny w RP (Dz. U. nr 46 poz. 259 z roku 1946),

– Kościół Metodystyczny w PRL (decyzja z 25.06.1969 w NK 803/4/3/69),

– Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Polsce (Dz. U. nr 29 poz. 155 z roku 1989),

– Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP (Dz. U. nr 97 poz. 479 z roku 1995).

  1. Kościół jest jedynym następcą prawnym innych organizacji i ruchów metodystycznych działających przed dniem 1 września 1939 roku, na obecnym terenie Państwa Polskiego, a w szczególności:

– Biskupiego Kościoła Metodystycznego (Die Bischoefliche Methodistische Kirche),

– Społeczności Ewangelickiej (Die Evangelische Gemeinschaft),

– Spółki Akcyjnej Southern Trade S.A. z siedzibą w Warszawie,

– Towarzystwa Kultura i Oświata z siedzibą w Warszawie.

  1. Kościół rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami. Respektuje postanowienia Porządku Kościelnego Konferencji Central­nej Europy Środkowej i Południowej Zjednoczonego Kościoła Meto­dys­ty­cz­nego, o ile nie kolidują one z polskim prawem.

 

ARTYKUŁ 2

  1. Kościół wchodzi w skład światowego Kościoła Ewangelicko-Meto­dystycznego (ang. nazwa: The United Methodist Church) i respektuje jego doktrynalne dziedzictwo.
  2. W ramach światowych struktur metodystycznych Kościół jest członkiem Konferencji Generalnej i Konferencji Centralnej Europy Środkowej i Po­łud­niowej, do której należy wybór Biskupa.
  3. Kościół utrzymuje, pielęgnuje i rozwija braterskie stosunki z Koś­cio­łami metodystycznymi na całym świecie przez wspólnotę modlitwy, wiary, sakramentów i obrządków, wzajemne kontakty wiernych wraz z biskupami, superintendentami, pastorami, teologami oraz wymianę informacji kościelnej i wydawnictw, jak też pomoc wzajemną.
  4. Kościół może należeć do krajowych i międzynarodowych organizacji o charakterze ekumenicznym i międzywyznaniowym. Akces do tych organizacji lub wystąpienie z nich wymaga stosownej uchwały Kon­ferencji Do­ro­cznej z zachowaniem przepisów wynikających z art. 36 pkt 9.
  5. Wszystkie cele, procedury i własne Prawo Wewnętrzne powinny być kom­patybilne z Prawem Konferencji Centralnej Europy Środkowej i Po­łu­d­nio­wej Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego przyjętym i za­twier­dzo­nym przez Konferencję Centralną na jej sesjach, odbywających się co cztery lata, o ile nie kolidują one z polskim prawem.
  6. Kościół posługuje się okrągłą pieczęcią zawierającą w otoku napis: „Koś­ciół Ewangelicko-Metodystyczny w Rzeczypospolitej Polskiej”, a w środ­ku krzyż z obrysem podwójnego płomienia, po jego lewej stronie.

 

ARTYKUŁ 3

Kościół realizuje swoje posłannictwo przez:

1) działalność misyjno-ewangelizacyjną,

2) nauczanie, propagowanie i wydawanie Pisma Świętego,

3) działalność wydawniczą oraz kolportaż literatury chrześcijań­skiej,

4) organizowanie konferencji, seminariów, zjazdów, obozów, kursów, wycieczek, koncertów, procesji, klubów,

5) organizowanie i publiczne sprawowanie kultu,

6) udzielanie posług religijnych oraz organizowanie obrzędów i zgro­madzeń religijnych,

7) zarządzanie sprawami kościelnymi według własnych zasad i swobodne wykonywanie władzy duchownej i jurysdykcyjnej.

8) tworzenie, przekształcanie i znoszenie kościelnych jednostek organizacyjnych,

9) kształcenie i powoływanie duchownych, w tym organizowanie seminariów teologicznych i szkół biblijnych,

10) prowadzenie inwestycji sakralnych i kościelnych,

11) nabywanie, posiadanie i zbywanie majątku ruchomego i nieruchomego oraz zarządzanie nim,

12) zbieranie ofiar, składek, przyjmowanie darowizn, spadków i innych świadczeń od osób fizycznych i prawnych,

13) wytwarzanie oraz nabywanie przedmiotów i artykułów potrzebnych do celów kultu i praktyk religijnych oraz korzystanie z nich,

14) katechezę i nauczanie religii, także za pomocą prasy, książek, druków, filmów oraz środków multimedialnych,

15) korzystanie ze środków masowego przekazu,

16) prowadzenie działalności oświatowo-wychowawczej,

17) tworzenie organizacji na rzecz formacji religijnej, kultu publicznego oraz przeciwdziałania patologiom społecznym i ich skutkom, w tym zakładanie fundacji,

18) prowadzenie działalności charytatywno-opiekuńczej, kulturalnej

i spo­łecznej oraz posiadanie, poszerzanie i zakładanie cmentarzy,

19) tworzenie, współtworzenie oraz przystępowanie do krajowych organizacji międzykościelnych,

20) przynależność do międzynarodowych organizacji metodystycznych i międzywyznanio­wych oraz utrzymywanie kontaktów zagranicznych w sprawach związanych z realizacją celów Kościoła,

21) prowadzenie opieki duszpasterskiej nad rodzinami członków Kościoła i sympatykami,

22) stosowanie innych form działalności związanych z celami Kościoła i służącymi realizacji tych celów.

 

ARTYKUŁ 4

  1. Kościół jako całość oraz jego poszczególne parafie są osobami prawnymi i mogą nabywać majątek ruchomy i nieruchomy, zbywać go i obciążać oraz nim zarządzać z zastrzeżeniem wynikającym z art. 45 pkt 6-8.
  2. Siedzibą władz Kościoła jest miasto stołeczne Warszawa.
  3. Pod względem administracyjnym Kościół dzieli się na okręgi koś­ciel­ne, obejmujące określoną liczbę parafii, z których każda obejmuje wyznaczony obszar. Parafia może posiadać jeden lub więcej filiałów, stacji kaznodziejskich lub placówek misyjnych.
  4. Kościelne instytucje, zakłady i organizacje działają w ramach tych koś­cielnych osób prawnych, które je powołały.

 

  1. CZŁONKOSTWO W KOŚCIELE

 

ARTYKUŁ 5

  1. Do Kościoła należą osoby wyznania metodystycznego zamieszkałe lub przebywające na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, należące do jednej z parafii ewangelicko-metodystycznych.
  2. Afiliowanymi członkami Kościoła mogą być również osoby z wyznań, z którymi Kościół ma wspólnotę kazalnicy i ołtarza, bez konieczności zmiany wyznania z zachowaniem wymogu art. 7 pkt 3.
  3. Kościół ma prawo do otaczania opieką duszpasterską ewangelików wy­znania metodystycznego narodowości polskiej lub posiadających obywatelstwo polskie, przebywających czasowo lub na stałe za granicą oraz współ­wyznawców z zagranicy, zamieszkujących lub przebywających na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

 

ARTYKUŁ 6

Kościół przyjmuje w poczet swych członków osoby, które pragną do nie­go należeć, szukając w nim pomocy w drodze do zbawienia, a w życiu za­cho­wu­ją biblijne zasady moralności chrześcijańskiej, standardy nauczania oraz zasady organizacyjne.

 

ARTYKUŁ 7

  1. Kto pragnie być przyjęty do Kościoła, składa pisemną deklarację na ręce pastora parafii, w obrębie której ma swoje miejsce zamieszkania. Przyjęcie deklaracji przez pastora jest jednoznaczne z dopuszczeniem kandydata do zaliczenia go w poczet członków Kościoła przez publiczne wyznanie wiary dla ochrzczonych lub przyjęcie chrztu dla katechumenów.
  2. Chrzest udzielony wcześniej w innych Kościołach chrześcijańskich w imię Trójjedynego Boga, jest uznawany w Kościele.
  3. Wzór deklaracji oraz szczegółowe warunki i sposób przyjęcia do Koś­cioła lub afiliacji określają wewnętrzne przepisy kościelne uchwalone przez Radę Kościoła.

 

ARTYKUŁ 8

  1. Członkami Kościoła są również małoletni, ochrzczeni w Kościele Ewan­gelicko-Metodystycznym, albo w innym Kościele chrześcijańskim, w imię Trójjedynego Boga i przyjęci do Kościoła za zgodą rodziców lub ustanowionego opiekuna z uwzględnieniem stopnia dojrzałości dziecka, a także wolności jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania.
  2. Kościół oczekuje od nich potwierdzenia członkostwa przez świadomy akt wiary (konfirmacja) i życia zgodnego z zasadami Ewangelii.
  3. Chrzest dziecka potwierdzony publicznym świadomym wyznaniem wiary traktowany jest jako chrzest wiary.

 

ARTYKUŁ 9

  1. Do powinności członków Kościoła w szczególności należy:

1) pielęgnowanie wiary i moralności chrześcijańskiej, wynikających

z zasad biblijnych,

2) uczestniczenie w nabożeństwach i utrzymywanie łączności z Koś­cio­łem przez czynny udział w życiu macierzystej parafii, w tym przystępowanie do Wieczerzy Pańskiej,

3) wychowywanie swych dzieci w duchu i wyznaniu ewangelicko-metodystycznym,

4) dbanie o dobre imię Kościoła,

5) duchowe i materialne wspieranie Kościoła w jego misji,

6) regularne opłacanie składek członkowskich.

  1. Członkowie Kościoła mają w szczególności prawo do:

1) wybierania i bycia wybieranym na stanowiska w Kościele określone jego Prawem Wewnętrznym,

2) opieki duszpasterskiej w zakładach opieki zdrowotnej, domach pomocy społecznej, wojsku, Straży Granicznej, Służbie Celnej, Policji, Pań­stwowej Straży Pożarnej, jednostkach penitencjarnych

i organizacjach harcerskich,

3) uczestnictwa we wszystkich działaniach Kościoła, zgodnie z postanowieniami Prawa Wewnętrznego.

 

ARTYKUŁ 10

  1. Każda osoba wyznania ewangelicko-metodystycznego posiada przynależność do parafii, w której obrębie ma swoje miejsce zamieszkania. Ze zmianą miejsca zamieszkania traci ona przynależność dotychczasową i nabywa przynależność do parafii, na której obszarze zamieszkała, zgłosiła to miejscowemu pastorowi i opłaca składki członkowskie.
  2. W miastach, w których istnieją dwie parafie lub więcej osoba należąca do Kościoła może uzyskać przynależność do jednej z nich na podstawie swego wniosku, bez względu na miejsce zamieszkania.
  3. Członkowie Kościoła czasowo przebywający poza terytorium swojej parafii mogą na swój wniosek, złożony na ręce pastora parafii na obszarze, której przebywa, uzyskać status członka afiliowanego:

1) afiliacja ustaje z chwilą opuszczenia obszaru parafii,

2) osoba afiliowana (opuszczając parafię), do której nastąpiła afiliacja o tym fakcie informuje pastora macierzystej parafii oraz pastora parafii, w której była afiliowana.

  1. Członkowie Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczy­pos­po­litej Polskiej, którzy w wyniku zmiany miejsca zamieszkania osiedli się

w miejscowości w której nie ma parafii ewangelicko-metodystycznej, ani jej filiału, punktu kaznodziejskiego lub misyjnego, mogą aktywnie uczestniczyć w życiu parafii bratnich Kościołów ewangelickich za ich przyzwoleniem, nie tracąc przy tym członkostwa w swym macierzystym Kościele.

 

ARTYKUŁ 11

  1. Członkostwo w Kościele ustaje przez:

1) złożenie na ręce pastora parafii pisemnej deklaracji o wystąpieniu

z Kościoła. Za małoletniego deklarację składa przynajmniej jeden z jego rodziców lub ustanowiony opiekun, z uwzględnieniem stopnia dojrzałości dziecka, a także wolności jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania.

2) dyscyplinarne usunięcie zgodnie z przepisami niniejszego Prawa,

3) zgon.

  1. Ustanie członkostwa nie niesie z sobą praw do roszczeń finansowych

i majątkowych.

 

III. SŁUŻBA PASTORALNA W KOŚCIELE

 

ARTYKUŁ 12

  1. W Kościele pełnią służbę:

1) prezbiterzy,

2) diakoni,

3) probatorzy,

4) kaznodzieje miejscowi,

5) diakonise,

6) misjonarze oraz inne osoby, które Rada Kościoła uzna za właściwe.

  1. Sprawy służby kościelnej osób duchownych oraz diakonis, misjonarzy i kaznodziejów miejscowych, posiadających status pastora, a w szczególności sposób ich powoływania i odwoływania, nawiązywania i rozwiązywania stosunku służby kościelnej, upoważniania do sprawowania czynności duszpasterskich i administracyjnych oraz ich prawa i obowiązki regulują przepisy uchwalane przez Radę Kościoła.

 

ARTYKUŁ 13

  1. Prezbiterem może zostać osoba, która jest członkiem Kościoła, jest stanu wolnego lub żyje w związku małżeńskim, ukończyła wyższe studia teologiczne lub inne studia, które Konferencja Doroczna uzna za rów­norzędne, została przyjęta przez Zgromadzenie Duchownych na próbę, w czasie której odbyła studium konferencyjne z wynikiem pozytywnym, i odpowiedziała na pytania Komisji Kwalifikacji i Ordynacji.
  2. Studium konferencyjne trwa co najmniej trzy lata, nie dłużej jednak niż pięć. Po każdym roku kandydat jest poddawany egzaminom teoretycznym

i praktyczno-duszpasterskim.

  1. Kandydat składa egzaminy przed Radą Wykształcenia Pastorskiego. Jeśli wyniki egzaminu są pozytywne Komisja Kwalifikacji i Ordynacji bada kwa­lifikacje moralne kandydata i opiniuje jego podanie o przyjęcie w po­czet prezbiterów. Przedstawionych przez tę Komisję kandydatów zatwierdza Zgromadzenie Duchownych większością dwóch trzecich głosów, a ordynacji dokonuje Biskup w asyście prezbiterów.
  2. Prezbiter posiada bierne i czynne prawo wyborcze oraz upoważniony jest do:

1) prowadzenia nabożeństw,

2) głoszenia Słowa Bożego,

3) sprawowania wszystkich sakramentów i posług kościelnych.

 

ARTYKUŁ 14

  1. Diakonem może zostać osoba, która jest członkiem Kościoła, jest stanu wolnego lub żyje w związku małżeńskim, ukończyła wyższe studia teologiczne lub inne studia, które Komisja Kwalifikacji i Ordynacji uzna za wła­ściwe, została przyjęta przez Zgromadzenie Duchownych na próbę, w czasie której odbyła studium konferencyjne z wynikiem pozytywnym i od­powiedziała na pytania powyższej Komisji, w tym na temat swego zdrowia.
  2. Studium konferencyjne trwa co najmniej trzy lata, nie dłużej jednak niż pięć. Po każdym roku kandydat jest poddawany egzaminom teoretycznym i praktyczno-duszpasterskim.
  3. Kandydat składa egzaminy przed Radą Wykształcenia Pastorskiego. Jeśli wyniki egzaminu są pozytywne Komisja Kwalifikacji i Ordynacji bada kwalifikacje moralne kandydata i opiniuje jego podanie o przyjęcie w poczet diakonów.
  4. Przedstawionych przez tę Komisję kandydatów zatwierdza Zgroma­dzenie Duchownych większością dwóch trzecich głosów, a ordynacji dokonuje Biskup w asyście Superintendenta Naczelnego.
  5. Diakon upoważniony jest do:

1) prowadzenia nabożeństw,

2) głoszenia Słowa Bożego,

3) sprawowania opieki duszpasterskiej i charytatywno-opiekuńczej,

4) pod nieobecność prezbitera i za zgodą Superintendenta Naczel­ne­go sprawowania niektórych posług, takich jak: chrzest, ślub, pogrzeb.

 

ARTYKUŁ 15

  1. Probatorem, czyli kandydatem na diakona lub prezbitera może zostać osoba, która jest co najmniej od roku aktywnym członkiem Kościoła.
  2. Osoba ta przedstawia Komisji następujące dokumenty upoważniające ją do ubiegania się o przyjęcie na próbę:

1) rekomendację pastora zboru, do którego należy,

2) zaświadczenie lekarskie o stanie swego zdrowia psychicznego i fizycznego.

  1. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Kwalifikacji i Ordynacji, osoba ta zostaje zakwalifikowana na próbę większością dwóch trzecich głosów Zgromadzenia Duchownych.

 

ARTYKUŁ 16

  1. Kaznodzieją miejscowym może zostać osoba o co najmniej dwuletnim aktywnym okresie członkostwa, która osiągnęła 21 rok życia i cieszy się dobrą opinią, została przez Konferencję Parafialną, na wniosek miejscowego pastora wybrana kaznodzieją.
  2. Wybór ten jest ważny przez jeden rok, z możliwością odnawiania co roku.
  3. Kaznodzieja miejscowy może prowadzić nabożeństwa, z wyjątkiem komunijnych, wygłaszać kazania i wspomagać pastora w jego służbie.

 

ARTYKUŁ 17

  1. Kaznodzieja miejscowy po uzyskaniu rekomendacji Komisji Kwa­li­fikacji i Ordynacji oraz zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Duchownych może być wyznaczony do pełnienia obowiązków pastora.
  2. Za pisemną zgodą Superintendenta Naczelnego po uzgodnieniu z Bis­kupem może prowadzić nabożeństwa z sakramentem Wieczerzy Pańskiej.
  3. Kaznodzieja miejscowy pełniący obowiązki pastora może używać tytuł „pastor”.

 

ARTYKUŁ 18

  1. Prezbiterzy i diakoni, jako duchowni używają tytułu „ksiądz” oraz ma­ją prawo do stroju przewidzianego dla duchownych.
  2. Są oni administratorami parafii, do których otrzymali nominację.

 

ARTYKUŁ 19

  1. Duchowny przechodzi w stan spoczynku (emerytura) zgodnie z obowią­zującymi przepisami państwowymi.
  2. W uzasadnionych przypadkach duchowny może przejść w stan spoczynku przed osiągnięciem wieku emerytalnego na własny wniosek lub na wniosek Superintendenta Naczelnego. Ostateczną decyzję w tej sprawie podejmuje Zgromadzenie Duchownych większością dwóch trzecich głosów.
  3. Granica wieku duchownego na stanowiskach kościelnych wynosi 72 lata. Duchowny może nadal wykonywać czynności duszpasterskie i administracyjne w uzgodnieniu z Superintendentem Naczelnym.
  4. Duchowny w stanie spoczynku pozostaje członkiem Konferencji Do­rocz­nej, tracąc jedynie bierne prawo wyborcze.

 

ARTYKUŁ 20

  1. Kaznodzieje miejscowi pełniący obowiązki pastora, probatorzy, diakoni i prezbiterzy są z urzędu członkami Konferencji Dorocznej.
  2. Kaznodzieje miejscowi pełniący obowiązki pastora, probatorzy i diakoni nie posiadają biernego prawa wyborczego do władz Kościoła.

 

ARTYKUŁ 21

  1. Diakonisą może zostać kobieta, która osiągnęła 21 rok życia, cieszy się dobrą opinią i pragnie poświęcić się służbie Bogu. Jej zadaniem jest pomaganie w pracach misyjnych, charytatywnych, edukacyjnych, wychowawczych i administracyjnych Kościoła.
  2. Kandydatkę na diakonisę zatwierdza Rada Superintendentów na pisemny wniosek zainteresowanej, po czym Biskup dokonuje jej konsekracji, a Su­per­intendent Naczelny w porozumieniu z Biskupem kieruje ją do służby, co następuje z reguły w czasie Konferencji Dorocznej.
  3. Diakonisa podlega tym samym przepisom dyscyplinarnym, co osoba duchowna (art. od 98 do 105).

 

ARTYKUŁ 22

Konferencja Doroczna może powołać Radę Diakonis, która działa na podstawie statutu zatwierdzonego przez Radę Kościoła.

 

 

  1. WŁADZE KOŚCIOŁA

 

ARTYKUŁ 23

  1. Władzą dla Kościoła jako całości są:

1) Konferencja Doroczna,

2) Rada Kościoła,

3) Superintendent Naczelny.

  1. Dla parafii:

1) Konferencja Parafialna,

2) Rada Parafialna,

3) Pastor.

Każde w swoim zakresie.

 

ARTYKUŁ 24

  1. Postanowienia i uchwały władz kościelnych zapadają zwykłą większością głosów obecnych w głosowaniu jawnym, o ile inne zapisy niniejszego Prawa nie stanowią inaczej.
  2. Głosowanie odbywa się tajnie, jeżeli chociażby jedna z osób uprawnionych do głosowania tego zażąda, a jej wniosek uzyska poparcie choćby jednej osoby uprawnionej do głosowania.
  3. Wszelkie wybory odbywają się w trybie tajnym.

V.1. KONFERENCJA DOROCZNA

 

ARTYKUŁ 25

  1. Podstawowym i najwyższym organem władzy Kościoła jest Kon­fe­rencja Doroczna, która obraduje na sesjach plenarnych, a także oddzielnie jako sesja Delegatów Świeckich i Zgromadzenie Duchownych (z zastrzeżeniem art. 105 pkt 6).
  2. Obrady konferencyjne odbywają się także na sesjach zamkniętych,w których uczestniczyć mogą wyłącznie członkowie Konferencji Dorocz­nej. Decyzje w sprawie podejmuje Prezydium Konferencji.
  1. Zgromadzenie Duchownych obraduje zawsze na sesji zamkniętej, a jego obrady objęte są klauzulą tajności.
  2. Termin i miejsce sesji Konferencji Dorocznej wyznacza, w porozumieniu z Biskupem, Konferencja Doroczna na swej poprzedniej sesji, a zwo­łuje ją Superintendent Naczelny.
  3. Uchwały Konferencji Dorocznej nie powinny być sprzeczne z zapisami Porządku Kościelnego Konferencji Centralnej Europy Środkowej i Po­­łu­d­nio­wej zwanym dalej Porządkiem Kościelnym, z zastrzeżeniem art. 1 pkt 5 i zapadają zwykłą większością głosów, za wyjątkiem tych decyzji, które wy­­nikają z innych zapisów tego Prawa.
  4. Oficjalnym językiem Konferencji Dorocznej jest język polski.

 

ARTYKUŁ 26

  1. Członkami Konferencji Dorocznej są:

1) prezbiterzy, diakoni, probatorzy, kaznodzieje miejscowi pełniący obowiązki pastora (art. 20 pkt 1),

2) delegaci świeccy – po jednym z każdej parafii. Jeżeli w parafii posługę duszpasterską pełni więcej duchownych ordynowanych, wówczas parafia ma prawo do wyboru delegatów świeckich w ilości równej liczbie duchow­nych. Mandat delegata jest ważny do następnej Konferencji Dorocz­nej,

3) członkowie Rady Kościoła,

4) osoby przewodniczące stałym komitetom kościelnym,

5) członkowie Komisji Rewizyjnej,

6) członkowie Komisji Nominacji.

  1. Po rekomendacji Komisji Nominacji Konferencja Doroczna zatwierdza komitety i ich przewodniczących.

 

ARTYKUŁ 27

Uczestnikami obrad Konferencji Dorocznej bez prawa głosu stanowiącego mogą być przedstawiciele zborów filialnych wskazani przez właściwego Superintendenta Okręgu, studenci teologii, świeccy współpracownicy Koś­cio­ła oraz inne osoby, które otrzymały pisemne zaproszenie Super­in­ten­denta Naczelnego.

 

ARTYKUŁ 28

  1. Sesje Konferencji Dorocznej z urzędu prowadzi Biskup.
  2. Biskup prowadzenie Konferencji Dorocznej może powierzyć Super­inten­dentowi Naczelnemu lub innemu z superintendentów.

 

ARTYKUŁ 29

  1. Konferencja Doroczna może zostać zwołana w trybie nadzwyczajnym.
  2. Zwołuje ją Superintendent Naczelny na wniosek Rady Kościoła lub Biskupa.
  3. Termin wyznacza Biskup w porozumieniu z Superintendentem Na­czel­nym, a miejsce wskazuje Superintendent Naczelny w porozumieniu z Radą Kościoła.
  4. Członkami sesji nadzwyczajnej są członkowie sesji zwyczajnej poprzedzającej zwołanie sesji nadzwyczajnej.
  5. Ma ona prawo do podejmowania tylko tych uchwał, dla których została zwołana.

 

ARTYKUŁ 30

Organami Konferencji Dorocznej są:

  1. Prezydium Konferencji w skład którego wchodzi:

Biskup, Super­intendent Naczelny, Sekretarz Konferencji Dorocznej.

  1. Sekretarz Konferencji.
  2. Rada Superintendentów.
  3. Komisja Rewizyjna.

 

ARTYKUŁ 31

Organami pomocniczymi Konferencji Dorocznej są Komisje:

1) Kwalifikacji i Ordynacji Duchownych,

2) Wykształcenia Pastorskiego,

3) Mandatowa,

4) Chrześcijańskiego Wychowania i Edukacji Dzieci,

5) Młodzieży,

6) Kobiet,

7) Ewangelizacji i Misji,

8) Majątkowo-Finansowa Kościoła,

9) Rezolucji,

10) Diakonii,

11) oraz inne, jakie Konferencja Doroczna uzna za konieczne.

 

ARTYKUŁ 32

  1. Konferencja Doroczna przed otwarciem sesji sprawdza przez Komis­ję Mandatową uprawnienia swych członków.
  2. Przewodniczący Komisji Mandatowej jest z urzędu statystykiem Koś­cioła (art. 33 pkt 2 ppkt 5).

 

ARTYKUŁ 33

  1. W roku poprzedzającym Konferencję Generalną i Konferencję Cen­tralną, Konferencja Doroczna wybiera na te Konferencje delegatów du­chow­­nych i świeckich oraz ich zastępców.
  2. W roku po zakończeniu Konferencji Generalnej, Konferencja Do­rocz­na, wybiera na cztery lata:

1) sekretarza Konferencji Dorocznej,

2) członków Rady Kościoła, nie pochodzących z nominacji, z wyłączeniem Superintendenta Naczelnego (art. 38 pkt 3),

3) przewodniczącego Komisji Rewizyjnej, dwóch jej członków oraz ich zastępców,

4) przewodniczących Komitetów,

5) członków Komitetu Nominacji oraz innych, które Konferencja uzna za konieczne.

  1. Odwołanie przewodniczącego, członka Komisji lub Komitetów wymienionych w pkt 2 ppkt. 1-5 przed upływem kadencji może nastąpić w przypadku:

– wniosku osoby zainteresowanej,

– długotrwałej choroby lub zgonu,

– długotrwałego wyjazdu za granicę kraju,

– utraty zdolności do czynności prawnych i pozbawienia praw publicznych lub obywatelskich,

– sprzeniewierzenia się zasadom etyczno-moralnym obowiązującym w Kościele Ewangelicko-Metodystycznym czy działanie na szkodę Koś­cioła, w tym sprzeniewierzenie majątku kościelnego.

  1. Wniosek o odwołanie przewodniczącego, członka Komisji lub Ko­mi­te­tu może złożyć Biskup lub Superintendent Naczelny.
  2. Konferencja Doroczna na wniosek Superintendenta Naczelnego wybiera spośród delegatów świeckiego przewodniczącego Sesji Delegatów Świeckich:

1) mandat przewodniczącego Sesji Delegatów Świeckich trwa do sesji następnej Konferencji Dorocznej,

2) przewodniczący Sesji Delegatów Świeckich składa sprawozdanie z obrad Sesji Delegatów Świeckich na sesji plenarnej Konferencji.

 

ARTYKUŁ 34

  1. W skład Komitetu Nominacji wchodzi 5 osób; w tym Superintendent Na­czel­ny jako przewodniczący oraz dwie osoby świeckie i dwóch duchownych.
  2. Komitet Nominacji (patrz: art. 33 pkt 2 ppkt 5) przygotowuje listę kandydatów do wyborów na przewodniczących celem obsady Komisji i Komitetów oraz innych funkcji z wyjątkiem tych, wobec których Prawo Wew­nę­trzne stanowi inaczej.
  3. Jeśli wybrani kandydaci nie są w stanie wykonywać swoich obowiązków, Komitet na najbliższej Konferencji Dorocznej proponuje inne osoby jako ich następców.
  4. Nominacje dodatkowe mogą być zgłaszane przez delegatów Konfe­rencji Dorocznej chyba, że Prawo Wewnętrzne stanowi inaczej.

 

ARTYKUŁ 35

  1. Sekretarz Konferencji Dorocznej prowadzi protokół oraz kompletuje dokumentację Konferencji Dorocznej.
  2. Wspomaga przewodniczącego w czuwaniu nad zgodnością przebiegu sesji Konferencji i podejmowanych uchwał z Prawem Wewnętrznym i innymi przepisami kościelnymi i państwowymi.
  3. Sekretarz Konferencji Dorocznej gromadzi i zabezpiecza wszystkie dokumenty Konferencji Dorocznej i przechowuje je w archiwum Kościoła zgodnie z przepisami kościelnymi w tej materii.
  4. W razie niemożności wykonywania swoich obowiązków przez Sekre­ta­rza Konferencji Dorocznej, określonych w art. 35 pkt 1-3, jego obowiązki do czasu ustania przyczyny przejmuje Sekretarz Rady Kościoła.

 

ARTYKUŁ 36

Do kompetencji Konferencji Dorocznej, oprócz spraw wymienionych

w innych artykułach niniejszego Prawa, należy:

1) uchwalanie Prawa Wewnętrznego Kościoła,

2) podejmowanie uchwał w zakresie ogólnych spraw kościelnych oraz uchwalanie przepisów kościelnych, w tym uzyskiwania i utraty praw członkowskich w Kościele,

3) podział terytorialny Kościoła na okręgi,

4) wypowiadanie się w kwestiach nauczania i życia moralno-religijnego,

5) przyjmowanie sprawozdań osób pełniących funkcje ogólnokościelne,

6) ustalanie planów działalności Kościoła,

7) decydowanie w sprawach finansowych Kościoła, o ile one nie należą do kompetencji innych organów Kościoła stosownie do przepisów niniejszego Prawa,

8) podejmowanie decyzji przez głosowanie w sprawie absolutorium dla Rady Kościoła,

9) podejmowanie uchwał w zakresie przystępowania lub wystę­po­wa­­nia Kościoła do i z krajowych oraz międzynarodowych organizacji o cha­­­rakterze eku­­me­nicznym i międzywyznaniowym (art. 2 pkt 4),

10) decydowanie we wszystkich sprawach przedstawionych jej przez członków Konferencji Dorocznej i Radę Kościoła,

11) zwoływanie, w zależności od potrzeb, Konferencji Okręgowych.

 

  1. 2. RADA SUPERINTENDENTÓW

 

ARTYKUŁ 37

  1. Radę Superintendentów stanowią: Superintendent Naczelny oraz osoby mianowane zgodnie z art. 53.
  2. Radzie przewodniczy z urzędu Biskup lub za jego zgodą Super­inten­dent Naczelny.
  3. Do kompetencji Rady Superintendentów należy:

1) czuwanie nad właściwym duchowym rozwojem Kościoła,

2) konsultowanie w procesie wyznaczania przez Biskupa miejsca służby duchownym,

3) rekomendowanie Komisji Kwalifikacji i Ordynacji przepisów

o przygotowaniu kandydatów do stanu duchownego,

4) opiniowanie Radzie Kościoła w sprawach administrowania i zarzą­dza­nia Kościołem np. ustalanie granic okręgów i parafii.

 

  1. 3. SUPERINTENDENT NACZELNY

 

ARTYKUŁ 38

Konferencja Doroczna, na rok przed upływem kadencji Superintendenta Naczelnego wybiera w głosowaniu tajnym kandydatów na Superinten­denta Naczelnego spośród prezbiterów polskiej Konferencji Dorocznej.

  1. Spośród trzech kandydatów, którzy uzyskali największą ilość głosów Biskup mianuje Superintendenta Naczelnego, a wybór zatwierdza zwykłą większością głosów Konferencja Doroczna.
  2. Elekt obejmuje swoje obowiązki podczas następnej Konferencji Dorocznej.
  3. Superintendent Naczelny jest z urzędu zwierzchnikiem Kościoła. Je­go kadencja trwa cztery lata. Ponowny wybór jest możliwy na sześcioletnią kadencję. Łącznie kadencje nie mogą trwać dłużej niż 10 lat.

 

ARTYKUŁ 39

  1. Superintendent Naczelny przewodniczy Radzie Kościoła.
  2. Superintendent Naczelny reprezentuje Kościół Ewangelicko-Meto­dys­ty­cz­ny w Rzeczypospolitej Polskiej wobec Kościołów metodystycznych za granicą, innych Kościołów i organizacji ekumenicznych oraz związków religijnych, a także wobec władz państwowych i samorządowych oraz innych instytucji.

 

ARTYKUŁ 40

Do kompetencji Superintendenta Naczelnego, poza uprawnieniami przewidzianymi w innych artykułach niniejszego Prawa, należy:

1) nadzór nad działalnością Kościoła i jego władz oraz organów pomocniczych tychże władz z wyjątkiem Konferencji Dorocznej,

2) ogólny nadzór nad wykonaniem uchwał Konferencji Dorocznej,

3) czuwanie nad porządkiem nabożeństw i wykonywaniem posług religijnych przez duchownych,

4) współdziałanie z Biskupem i Superintendentami Okręgowymi przy wyznaczaniu duchownym miejsca ich służby, odwoływaniu ich i przenosze­niu na inne miejsce lub do innego rodzaju służby,

5) w porozumieniu z Biskupem i właściwym terytorialnie Superin­tenden­tem Okręgowym powierzanie probatorom oraz kaznodziejom miejscowym prowadzenia wyznaczonych zborów,

6) mianowanie osób odpowiedzialnych za poszczególne działy pracy koś­cielnej (np. rektor Wyższego Seminarium Teologicznego, dyrektor En­glish Language College-Szkoły Języka Angielskiego, redaktorzy czasopism kościelnych, itp.) i przyjmowanie od nich sprawozdań,

7) zatrudnianie i zwalnianie pracowników oraz zawieranie i rozwią­zy­wanie umów cywilno-prawnych, o ile nie koliduje to z innymi przepisami,

8) w szczególnych przypadkach delegowanie oficjalnych reprezentantów Kościoła na krajowe i zagraniczne konferencje oraz zjazdy,

9) rozstrzyganie spraw dyscyplinarnych duchownych zawieszonych  przez Superintendentów Okręgowych (art. 54 pkt 4) oraz stosowanie kar dyscyplinarnych: upomnienie, zawieszenie do najbliższej sesji Zgromadzenia Duchownych i przekazanie sprawy do zbadania przez Komisję Badawczo-Sądową.

 

ARTYKUŁ 41

  1. Odwołanie Superintendenta Naczelnego przed upływem kadencji może nastąpić:

1) na jego wniosek,

2) w przypadku:

  1. a) długotrwałej choroby,
  2. b) utraty zdolności do czynności prawnych lub pozbawienia praw publicznych i obywatelskich,
  3. c) sprzeniewierzenia majątku kościelnego.
  4. Wniosek o odwołanie Superintendenta Naczelnego składa Biskup do Konferencji Dorocznej.
  5. Funkcja Superintendenta Naczelnego wygasa w chwili jego śmierci.

 

  1. 4. RADA KOŚCIOŁA I JEJ PREZYDIUM

 

ARTYKUŁ 42

Organem Kościoła jako osoby prawnej jest Rada Kościoła reprezentowana przez swe Prezydium (art. 46).

 

ARTYKUŁ 43

  1. W skład Rady Kościoła nie powinno wchodzić więcej niż 7 osób,

w tym:

1) Superintendent Naczelny,

2) superintendenci okręgowi,

3) inni członkowie, w tym świeccy, zaproponowani przez Radę Su­perin­tendentów i zatwierdzeni przez Konferencję Doroczną.

  1. Długość kadencji Rady Kościoła trwa cztery lata, z zastrzeżeniem

art. 38 pkt 3.

  1. W razie niemożności wykonywania obowiązków członków Rady Koś­cioła przed upływem kadencji, ich następcy mogą być mianowani przez Superintendenta Naczelnego w porozumieniu z Biskupem do wyboru lub zatwierdzenia na najbliższej sesji Konferencji Dorocznej.

 

ARTYKUŁ 44

  1. Przewodniczącym Rady Kościoła z urzędu jest Superintendent Naczelny.
  2. Rada Kościoła wybiera spośród swych członków Zastępcę Przewodniczącego Rady Kościoła, Sekretarza i Skarbnika, który jest jednocześnie Skarb­nikiem Konferencji Dorocznej (art. 33 pkt 2 pkt 5).
  3. Zastępca Przewodniczącego Rady Kościoła może wykonywać tylko te czynności, które zostały mu zlecone na piśmie przez Prze­wod­ni­czą­cego Rady Kościoła.
  4. W razie niemożności sprawowania funkcji Przewodniczącego, jego obowiązki przejmuje Zastępca bez prawa następstwa, do chwili powołania nowego Przewodniczącego Rady Kościoła z zachowaniem wymogu art. 38.
  5. Przewodniczący Rady Kościoła, Zastępca Przewodniczącego Rady Koś­cioła Sekretarz Rady Kościoła i Skarbnik Rady Kościoła stanowią wspólnie Prezydium Rady Kościoła.

 

ARTYKUŁ 45

Do kompetencji Rady Kościoła, oprócz spraw wymienionych w innych artykułach niniejszego Prawa, należy:

1) nadzór nad wykonywaniem uchwał Konferencji Dorocznej,

2) reprezentowanie poprzez swe Prezydium (art. 46) Kościoła jako osoby prawnej w sądzie i poza sądem, wobec władz i osób trzecich we wszystkich czynnościach prawnych, zastrzeżonych dla Kościoła jako całości,

3) erygowanie nowych parafii oraz zmiana statusu dotychczas istniejących,

4) nabywanie mienia dla Kościoła jako całości, zbywanie i obciążanie go oraz zarządzanie nim,

5) udzielanie pełnomocnictw do reprezentowania Kościoła we wszystkich sprawach należących do kompetencji Rady Kościoła,

6) wyrażanie zgody na nabycie mienia nieruchomego dla parafii jako osoby prawnej oraz zbycie i obciążenie tego mienia, jak też podejmowanie działalności gospodarczej przez parafie,

7) wyrażanie zgody na budowę oraz remonty kapitalne obiektów kościelnych i parafialnych,

8) wyrażanie zgody na nabycie i zbycie majątku ruchomego znacznej wartości lub przedstawiającego wartość artystyczną, historyczną, zabytkową lub naukową. W sprawach spornych wartość określi rzeczoznawca powoływany przez Radę Kościoła,

9) wyrażanie zgody na zakładanie fundacji lub udziału w nich,

10) ustalanie przepisów i regulaminów kościelnych nie zastrzeżonych dla Konferencji Dorocznej (art. 36),

11) przygotowanie sesji Konferencji Dorocznej,

12) nadzór nad działalnością ogólnokościelną, np. nad: Diakonią, Wyższym Seminarium Teologicznym, English Language College- Szkołą Języka Angielskiego oraz innymi kościelnymi instytucjami wychowawczymi i oświatowymi, wydawnictwami kościelnymi i dzia­­łalnością w zakresie środków przekazu,

13) inicjowanie ogólnopolskiej działalności gospodarczej i nadzór nad nią,

14) przygotowanie preliminarza budżetowego Kościoła na najbliższy rok kalendarzowy,

15) ustalanie wysokości obowiązkowych składek na rzecz Kościoła,

16) delegowanie oficjalnych reprezentantów Kościoła na krajowe

i zagraniczne konferencje i zjazdy oraz stałych przedstawicieli do krajowych i międzynarodowych organizacji kościelnych i ekume­ni­cz­nych, jeśli w Prawie Wewnętrznym nie jest to zastrzeżone dla innych organów kościelnych (art. 36 pkt 9).

17) proponowanie do zatwierdzenia Konferencji Dorocznej zmian w Prawie Wewnętrznym wynikających z nowelizacji Porządku Kościelnego, przyjętego przez Konferencję Centralną Europy Środkowej i Południowej. Powinno to nastąpić nie później niż w następnym roku kalendarzowym po Konferencji Centralnej,

18) zatwierdzanie kandydatów na studia teologiczne,

19) ustalanie granic okręgów, parafii.

 

  1. 5. PREZYDIUM RADY KOŚCIOŁA

 

ARTYKUŁ 46

Prezydium Rady Kościoła zwane dalej Prezydium składa się z Prze­wod­niczącego Rady Kościoła, Zastępcy Przewodniczącego Rady Kościoła oraz Sekretarza Rady Kościoła i Skarbnika Rady Kościoła.

 

ARTYKUŁ 47

  1. Prezydium zarządza bieżącymi sprawami Kościoła w okresie między posiedzeniami Rady Kościoła.
  2. Sekretarz prowadzi protokół z posiedzeń Prezydium i składa przed Radą Kościoła sprawozdanie z jego działalności.
  3. Uchwały podjęte przez Prezydium wymagają następnie zatwierdzenia przez Radę Kościoła.

 

ARTYKUŁ 48

  1. Do składania oświadczeń i pokwitowań, zawierania umów, zaciągania zobowiązań (nie wyłączając wekslowych) i udzielania pełnomocnictw w imieniu Kościoła, konieczne jest współdziałanie Przewodniczącego Rady Kościoła i Zastępcy Przewodniczącego Rady Kościoła oraz Sekretarza lub Skarbnika Rady Kościoła.
  2. Do podpisywania bieżących dokumentów kościelnych i wszelkich pism lub dokumentów uchwalanych przez Radę Kościoła uprawniony jest Przewodniczący Rady Kościoła lub na jego pisemne upoważnienie zastępca Przewodniczącego Rady Kościoła.

 

  1. 6. KOMISJA REWIZYJNA

 

ARTYKUŁ 49

  1. Po zgłoszeniu propozycji Komisji Nominacji Konferencja Doroczna wybiera spośród osób nie będących członkami Rady Kościoła:

1) przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Kościoła,

2) sekretarza i jej członków.

  1. Kandydatów do Komisji Rewizyjnej mogą zgłaszać też inni członkowie Konferencji nie będący członkami Komisji Nominacji.
  2. Komisja Rewizyjna Kościoła nie może liczyć mniej niż trzech członków i nie więcej niż pięciu, w tym co najmniej jedną osobę nie będącą członkiem Zgromadzenia Duchownych.
  3. Konferencja Doroczna wybiera także dwóch zastępców członków Komisji Rewizyjnej.
  4. Kadencja Komisji Rewizyjnej trwa 4 lata.

 

ARTYKUŁ 50

  1. Posiedzenia Komisji Rewizyjnej zwołuje jej Przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek dwóch członków Komisji.
  2. Uchwały Komisji zapadają zwykłą większością głosów. W przypadku równej liczby głosów „za” i „przeciw” decyduje głos przewodniczącego Komisji.
  3. Z posiedzeń Komisji sporządzany jest protokół z zachowaniem wymogu art. 25 pkt 6.

 

ARTYKUŁ 51

  1. W ciągu pierwszych trzech miesięcy każdego kolejnego roku kalendarzowego, Komisja Rewizyjna sprawdza dokumentację finansową Kościoła za rok miniony i przedstawia sprawozdanie ze swojej kontroli Konferencji Dorocznej.
  2. Komisja Rewizyjna składa wniosek Konferencji Dorocznej dotyczący udzielenia absolutorium Radzie Kościoła.
  3. W przypadku nie uzyskania absolutorium przez Radę Kościoła, sprawę bada nadzwyczajna Komisja powołana przez Konferencję Doroczną pod przewodnictwem Biskupa.
  4. Komisja przedstawia wynik swoich prac na nadzwyczajnej sesji Kon­fe­ren­cji Dorocznej z wnioskiem o podjęcie decyzji.
  5. Na wniosek właściwego terytorialnie superintendenta Prezydium Rady Kościoła może zlecić Komisji Rewizyjnej przeprowadzenie kontroli dokumentów finansowych parafii oraz wszystkich innych prowadzonych przez parafię działalności.

 

  1. OKRĘG KOŚCIELNY

 

ARTYKUŁ 52

  1. Okręg kościelny jest jednostką terytorialną Kościoła, obejmującą pewną liczbę parafii znajdujących się w określonej części kraju.
  2. Strukturą organizacyjną okręgu jest:

1) Konferencja Okręgu,

2) Rada Okręgu,

3) Superintendent Okręgu.

 

ARTYKUŁ 53

  1. Superintendent Naczelny, po konsultacji z Biskupem, mianuje spośród prezbiterów polskiej Konferencji Dorocznej Superintendentów Okręgów i przydziela im okręgi.
  2. Nominacje są ogłaszane podczas Konferencji Dorocznej.
  3. W szczególnych przypadkach Superintendent Naczelny, po konsultacji z Biskupem, może odwołać Superintendenta Okręgu ze stanowiska lub przydzielić mu inny okręg.

 

ARTYKUŁ 54

  1. Superintendent Okręgu sprawuje duchowy i administracyjny nadzór nad parafiami powierzonego mu okręgu z prawem kontrolowania wszelkiej dokumentacji.
  2. Superintendent Okręgu czuwa nad życiem religijnym, wykonywaniem prac i przepisów kościelnych oraz uchwał Konferencji Dorocznej, zarządzeń Rady Kościoła i Superintendenta Naczelnego, w swoim okręgu.
  3. Przynajmniej raz w roku dokonuje wizytacji parafii swego okręgu.
  4. Sprawuje bezpośredni nadzór nad duchownymi okręgu, z prawem w nagłych przypadkach zawieszenia ich w czynnościach, przekazując niezwłocznie sprawę do rozstrzygnięcia Superintendentowi Naczelnemu, który informuje o tym Biskupa.

 

ARTYKUŁ 55

  1. Superintendent Okręgu zwołuje i przewodniczy Konferencjom Parafialnym swego okręgu oraz Konferencji Okręgu.
  2. W razie swej nieobecności może powierzyć przewodniczenie jednemu z prezbiterów swojego okręgu.
  3. W razie niezwołania Konferencji Okręgu jej uprawnienia przejmuje Konferencja Doroczna.

 

ARTYKUŁ 56

  1. W skład Konferencji Okręgu wchodzą:

1) duchowni (diakoni i prezbiterzy),

2) probatorzy i kaznodzieje miejscowi pełniący obowiązki pastora właściwego okręgu,

3) delegaci świeccy – po jednym z każdej parafii, właściwego okręgu, wybrani na Konferencję Doroczną,

4) osoby zaproszone przez Superintendenta Okręgu.

  1. Konferencja Okręgu, może mieć charakter ogólnego zgromadzenia okręgowego duchownych i świeckich parafii właściwego okręgu, w zależności od potrzeb.
  2. Konferencję Okręgu zwołuje zgodnie z art. 55 pkt 1 i prowadzi Super­in­tendent Okręgu.

 

ARTYKUŁ 57

  1. Do kompetencji Konferencji Okręgu, oprócz spraw oznaczonych w innych artykułach niniejszego Prawa, należy:

1) analizowanie i zatwierdzanie planu prac okręgu, przygotowanego przez Radę Okręgu,

2) wybór członków Rady Okręgu,

2) powoływanie stosownie do potrzeb komitetów i komisji okręgu,

3) przygotowanie i składanie wniosków do Rady Kościoła lub Konferencji Dorocznej.

 

ARTYKUŁ 58

  1. Radę Okręgu powołuje Konferencja Okręgu na okres jednego roku z możliwością odnawiania mandatu na kolejny rok.
  2. Superintendent Okręgu przewodniczy z urzędu Radzie Okręgu.
  3. W skład Rady Okręgu wchodzą:

1) Superintendent Okręgu – Przewodniczący,

2) dwóch prezbiterów wybranych przez duchownych w czasie Kon­ferencji Okręgu właściwego okręgu,

3) dwóch świeckich wybranych przez delegatów świeckich w czasie Konferencji Okręgu właściwego okręgu.

  1. Rada Okręgu wybiera spośród swoich członków sekretarza.

 

ARTYKUŁ 59

Do kompetencji Rady Okręgu, oprócz spraw wymienionych w innych paragrafach niniejszego Prawa, należy:

1) przygotowanie i realizacja planu pracy Konferencji Okręgu,

2) powoływanie przewodniczących komitetów i komisji okręgu, w zależności od potrzeb.

 

 

VII. 1. PARAFIA

 

ARTYKUŁ 60

  1. Parafią jest lokalna społeczność członków Kościoła, czyli zbór, jego filiały oraz placówki misyjne, stanowiąca administracyjną jednostkę kościelną, posiadającą własnego pastora.
  2. Każda parafia Kościoła posiada osobowość prawną, odrębną od Kościoła jako całości.
  3. Organem parafii jako osoby prawnej jest Rada Parafialna reprezentowana przez pastora.
  4. Parafia może posiadać obiekty sakralne i inne ruchomości lub nieruchomości, które administrowane są przez pastora parafii, współdziałającego z Radą Parafialną z zastrzeżeniem art. 45 pkt 6 i 8.

 

ARTYKUŁ 61

  1. Nowa parafia powstaje zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (art. 45 pkt 3) na podstawie uchwały Rady Kościoła podjętej na wniosek właściwego Superintendenta Okręgu.
  2. O powołaniu nowej parafii Przewodniczący Prezydium Rady Kościoła powiadamia właściwe władze państwowe.

 

ARTYKUŁ 62

  1. Parafia przestaje istnieć w wyniku ustania jej działalności, na podstawie uchwały Rady Kościoła powziętej na wniosek właściwego Superintendenta Okręgu.
  2. O likwidacji osoby prawnej Przewodniczący Prezydium Rady Kościoła powiadamia właściwe władze państwowe.
  3. Majątek zlikwidowanej parafii przechodzi w tym wypadku na własność Kościoła (art. 97 pkt 1).

 

ARTYKUŁ 63

Parafie organizują i sprawują kult publiczny, w szczególności przez:

1) nabożeństwa w kościołach, kaplicach i na otwartej przestrzeni,

2) katechezę dzieci, młodzieży i dorosłych,

3) ewangelizację w miejscach publicznych, w tym z wykorzystaniem mediów elektronicznych,

4) kolportaż Pisma Świętego i literatury religijnej,

5) duszpasterstwo w wojsku, w zakładach opieki zdrowotnej, jedno­stkach penitencjarnych oraz innych.

 

ARTYKUŁ 64

  1. Parafie mogą prowadzić działalność gospodarczą oraz oświatowo-wychowawczą, w tym szkoły i opiekuńczo-wychowawczą (np. świetlice, ośrod­­ki dziecięce i młodzieżowe) w oparciu o uchwałę Rady Parafialnej.
  2. Decyzję w tej sprawie i pisemną zgodę na prowadzenie powyższych dzia­łalności wydaje Rada Kościoła (art. 45 pkt 6).

 

ARTYKUŁ 65

  1. Wszystkie parafie wnoszą obowiązkową składkę na rzecz Kościoła jako całości.
  2. Parafie prowadzące działalność gospodarczą wnoszą dodatkowo obo­wiąz­­ko­wą składkę na rzecz Kościoła jako całości.
  3. Wysokość składek ustala Rada Kościoła.

 

VII. 2. KONFERENCJA PARAFIALNA

 

ARTYKUŁ 66

  1. Konferencja Parafialna jest zwoływana i działa zgodnie z Prawem Wewnętrznym.
  2. Konferencję Parafialną zwołuje nie rzadziej niż raz w roku i przewodniczy jej Superintendent Okręgowy. W razie niemożności przewodniczenia zleca je jednemu z prezbiterów swojego okręgu.
  3. Konferencja Parafialna składa się z członków powoływanych zgodnie z Prawem Wewnętrznym (art. 67).

 

ARTYKUŁ 67

W skład Konferencji Parafialnej wchodzą:

1) Przewodniczący Rady Parafialnej,

2) członkowie Rady Parafialnej,

3) duchowni niebędący pastorami innych parafii, a zamieszkali na obszarze parafii,

4) kaznodzieje miejscowi,

5) przedstawiciele zespołów parafialnych,

6) nauczyciele szkoły niedzielnej,

7) członkowie Parafialnej Komisji Rewizyjnej,

8) oraz uczestniczyć w niej mogą inni członkowie parafii, posiadający czynne i bierne prawa wyborcze.

 

ARTYKUŁ 68

Do kompetencji Konferencji Parafialnej, oprócz spraw oznaczonych w innych artykułach niniejszego Prawa, należy:

1) przyjmowanie sprawozdania pastora za miniony rok z działalności parafii,

2) analizowanie i zatwierdzanie planu prac parafii, przygotowanego przez Radę Parafialną,

3) decydowanie o sprawach finansowych parafii, o ile sprawy te nie są zastrzeżone do kompetencji innych władz Kościoła (art. 45),

4) ogólny nadzór nad parafią w zakresie spraw religijnych i administracyjnych.

5) na wniosek pastora zboru zatwierdzanie kaznodziejów miejscowych oraz wydawanie im upoważnień do wygłaszania kazań na okres jednego roku (art. 16),

6) wybór kuratora, sekretarza i skarbnika oraz innych członków Rady Parafialnej zgodnie z art. 70 pkt 2,

7) wybór na okres jednego roku delegata świeckiego i jego zastępcy na Konferencję Doroczną, spośród członków Kościoła przynależących do parafii, którzy ukończyli 18 rok życia i mający co najmniej dwuletni staż członkowski,

8) wybór przewodniczącego i członków Komisji Rewizyjnej Parafii w liczbie ustalonej przez Konferencję Parafialną,

9) powoływanie stosownie do potrzeb komisji parafialnych,

10) propagowanie i wcielanie w życie uchwał Konferencji Dorocznej i nauczania Kościoła.

 

ARTYKUŁ 69

Komisja Rewizyjna parafii, wybrana przez Konferencję Parafialną na okres jednego roku (art. 68 pkt 8), bada przynajmniej raz do roku działalność finansową Rady Parafialnej i składa pisemne sprawozdanie Konferencji Parafialnej.

 

VII. 3. RADA PARAFIALNA

 

ARTYKUŁ 70

  1. Zadaniem Rady Parafialnej jest troska o stan duchowy i potrzeby materialne parafii.
  2. W skład Rady wchodzą:

1) Przewodniczący (pastor z nominacji),

2) Kurator (świecki opiekun parafii),

3) Sekretarz,

4) Skarbnik,

5) duchowni służący w parafii,

6) inni członkowie Rady, w ilości ustalonej przez Konferencję Parafialną.

  1. Osoby wymienione w pkt. 2, ppkt 2-4 i 6 są wybierane przez Konferencję Para­fialną zwykłą większością głosów.
  2. Przewodniczący, Kurator, Sekretarz i Skarbnik stanowią wspólnie jej Prezydium.

 

ARTYKUŁ 71

Radę Parafialną powołuje Konferencja Parafialna na okres jednego roku z możliwością odnawiania mandatu na kolejny rok.

 

ARTYKUŁ 72

Do kompetencji Rady Parafialnej, oprócz spraw wymienionych w innych artykułach niniejszego Prawa, należy:

1) przygotowanie planu pracy parafii i przedkładanie go Konferencji Parafialnej,

2) realizacja uchwał Konferencji Parafialnej,

3) bieżąca ocena życia parafii,

4) reprezentowanie parafii przez swego przewodniczącego wobec władz i osób trzecich,

5) nabywanie mienia dla parafii, obciążanie i zbywanie go oraz zarządzanie nim, z zastrzeżeniem, że nabycie, obciążenie i sprzedaż mienia nieruchomego wymaga uprzedniej pisemnej zgody Rady Kościoła (art. 45 pkt 6-9),

6) powoływanie przewodniczących zespołów parafialnych, nauczycieli szkół niedzielnych oraz innych osób niezbędnych do funkcjonowania parafii.

7) podejmowanie uchwał dyscyplinarnych w zakresie przewidzianym niniejszym Prawem.

 

ARTYKUŁ 73

  1. Do składania oświadczeń i pokwitowań, zawierania umów, zaciągania zobowiązań, nie wyłączając wekslowych oraz udzielania pełnomocnictw w imieniu parafii, konieczna jest pisemna uchwała Rady Parafialnej.
  2. Do realizacji uchwał w imieniu Rady Parafialnej upoważnione jest jej Prezydium po uprzednim spełnieniu wymogu wynikającego z art. 72 pkt 5.

 

VII. 4. PASTOR

 

ARTYKUŁ 74

  1. Pastora parafii mianuje Superintendent Naczelny po konsultacji z Bis­kupem i superintendentami okręgowymi spośród duchownych Kościoła, probatorów lub kaznodziejów miejscowych.
  2. Nominacja pastora odbywa się z reguły na Konferencji Dorocznej (art. 40 pkt 4).
  3. Superintendent Naczelny po konsultacji z Biskupem i właściwym terytorialnie Superintendentem Okręgu, może wyznaczyć na pełniącego obowiązki pastora probatora lub kaznodzieję miejscowego (art. 40 pkt 5), który za pisemną zgodą Superintendenta Okręgu może używać tytułu „pastor”.
  4. Superintendent Naczelny po konsultacji z Biskupem może w nagłych wypadkach odwołać pastora lub przenieść go do innej parafii.

 

ARTYKUŁ 75

Do podstawowych obowiązków pastora należy:

1) prowadzenie nabożeństw i głoszenie Słowa Bożego,

2) godne sprawowanie sakramentów (z wyłączeniem probatorów i kaznodziejów miejscowych),

3) duchowe przewodnictwo parafii,

4) sprawowanie posług religijnych,

5) prowadzenie ksiąg parafialnych i metrykalnych,

6) administrowanie parafią,

7) przewodniczenie Radzie Parafialnej,

8) reprezentowanie parafii wobec urzędów i osób trzecich.

 

ARTYKUŁ 76

Pastor parafii prowadzi spis wiernych należących do parafii oraz księgi metrykalne. Obowiązują go w tym przepisy prawa państwowego.

 

ARTYKUŁ 77

W razie wakatu na stanowisku pastora lub jego nieobecności, zastępuje go w sprawach administracyjnych kurator – świecki opiekun parafii, filiału lub placówki misyjnej (art. 70 pkt 2 ppkt 2).

 

VIII. MAŁŻEŃSTWO

 

ARTYKUŁ 78

  1. Kościół praktykuje uroczystą ceremonię zawarcia związku małżeńskiego pomiędzy mężczyzną i kobietą którzy są stanu wolnego zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami państwowymi.
  2. Związek małżeński zawarty w Kościele wywołuje skutki cywilno-prawne.
  3. Małżeństwo zawarte w Kościele, rodzące skutki cywilno-prawne następuje z chwilą, gdy mężczyzna i kobieta złożą przed duchownym Koś­cioła dobrowolne oświadczenia woli , że wstępują ze sobą w związek małżeński.
  4. Po złożeniu przez obie strony oświadczeń woli o wstąpieniu w związek małżeński duchowny ogłasza, że małżeństwo zostało zawarte.
  5. Osobą upoważnioną do przyjmowania oświadczenia woli o zawarciu związku małżeńskiego jest duchowny Kościoła.
  6. Do wydania zaświadczenia stanowiącego podstawę do sporządzenia aktu małżeństwa zawartego w sposób określony w art. 1-3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego upoważniony jest pastor parafii.

 

ARTYKUŁ 79

  1. Zamiar zawarcia związku małżeńskiego wywołującego skutek cywilny nupturienci zgłaszają pastorowi parafii co najmniej 30 dni przed terminem jego zawarcia.
  2. Do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie Urzędu Stanu Cywilnego o braku przeszkód do zawarcia związku małżeńskiego.
  3. Duchowny udzielający błogosławieństwa ślubnego odnotowuje akt zawarcia związku małżeńskiego w parafialnym rejestrze zawartych związków małżeńskich.
  4. Fakt zawarcia związku małżeńskiego ze skutkiem cywilnym pastor parafii zgłasza w Urzędzie Stanu Cywilnego w terminie ustawowym.

 

ARTYKUŁ 80

  1. Kościelną formułą zawarcia związku małżeńskiego wywołującego skutek cywilno-prawny jest zgodne oświadczenie woli nupturientów wypowiedziane przed duchownym w obecności świadków.
  2. Uroczystą formułą oświadczenia woli zawarcia małżeństwa podlegającego prawu Kościoła jest wypowiedzenie kolejno przez nupturientów następującej przysięgi ślubowania małżeńskiego: „Ja (imię kobiety lub mężczyzny) biorę sobie ciebie (imię kobiety lub mężczyzny) za męża/żonę i ślubuję nie opuścić cię ani w dobrym ani w złym, ani w bogactwie ani w ubóstwie, ani w zdrowiu ani w chorobie, ale przyrzekam kochać cię i szanować aż do czasu, kiedy Bogu Najwyższemu upodoba się rozłączyć nas i aż dotąd ślubuję ci wierność”.

 

ARTYKUŁ 81

  1. W szczególnych przypadkach duchowny może, zgodnie z rytuałem kościelnym, pobłogosławić związek małżeński zawarty wcześniej przed urzędnikiem Stanu Cywilnego.
  2. Dla osób ubiegających się o ponowne zawarcie kościelnego związku małżeńskiego wymagana jest zgoda Rady Superintendentów wyrażona na piśmie, udzielana na pisemną prośbę wstępujących w związek małżeński, poparta przez pastora zboru.

 

 

  1. INSTYTUCJE I ORGANIZACJE KOŚCIELNE

 

ARTYKUŁ 82

  1. Kościół pojmuje swoje posłannictwo również jako szeroko rozumianą służbę bliźniemu. Prowadzi działalność misyjną, diakonijną, edukacyjną i wydawniczą, utrzymuje bądź tworzy instytucje opiekuńcze, wychowawcze i oświatowe, np. Diakonia Kościoła, Wyższe Seminarium Teologiczne, English Language College-Szkołę Języka Angielskiego, lub inne.
  2. Utworzenie nowego instytutu lub zakładu następuje na podstawie uchwały Rady Kościoła, z zachowaniem obowiązujących przepisów państwowych.

 

ARTYKUŁ 83

Diakonia Kościoła rozwija działalność charytatywno-opiekuńczą i w swej działalności kieruje się obowiązującymi przepisami oraz własnym statutem uchwalanym przez Radę Kościoła (art. 45 pkt 10 ppkt 12).

 

ARTYKUŁ 84

  1. Wyższe Seminarium Teologiczne im. Jana Łaskiego jest wyższą szkołą teologiczną, która kształci między innymi kandydatów do służby pastoralnej w Kościele w oparciu o założenia i program zatwierdzony przez Radę Kościoła (art. 45 pkt 10 ppkt 12 i 18).
  2. Absolwenci uzyskują tytuł zawodowy licencjata teologii metodystycznej. Tytuł ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez uprawnione do tego szkoły wyższe.

 

ARTYKUŁ 85

English Language College – Szkoła Języka Angielskiego rozwija działalność oświatową w zakresie nauczania języka angielskiego i w działalności tej kieruje się obowiązującymi przepisami prawa oraz własnym statutem uchwalanym przez Radę Kościoła (art. 45 pkt 12).

 

ARTYKUŁ 86

  1. Kościół i parafie mogą prowadzić odpłatną i nieodpłatną działalność pożytku publicznego, w szczególności w sferze takich zadań publicznych jak:
  2. a) służba charytatywna i pomoc społeczna, w tym pomoc rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób,
  3. b) ochrona zdrowia,
  4. c) działanie na rzecz osób niepełnosprawnych,
  5. d) nauka, edukacja, oświata i wychowanie,
  6. e) przeciwdziałanie patologiom społecznym,
  7. f) kultura, sztuka, ochrona dóbr kultury i tradycji,
  8. g) rozwijanie kontaktów i współpracy między społeczeństwami.
  9. Formy realizacji celów określonych w pkt. 1 mogą być prowadzone zarówno w obiektach własnych Kościoła jak i poza nimi, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
  10. Działalność pożytku publicznego może być prowadzona w formach wyodrębnionych przez kościelne jednostki organizacyjne oraz fundacje i stowarzyszenia powoływane przez Kościół.
  11. Kościół i kościelne jednostki organizacyjne mogą korzystać ze świadczeń wykonywanych na ich rzecz przez wolontariuszy krajowych i zagranicznych. Warunki świadczeń wykonywanych przez wolontariuszy określają porozumienia między Kościołem lub kościelną jednostką organizacyjną a wolontariuszami oraz powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Inne instytucje opiekuńczo-wychowawcze oraz oświatowe, kulturalno-artystyczne i wydawnicze prowadzone są w oparciu o statuty zatwierdzone przez Radę Kościoła (art. 45 pkt 10).

 

ARTYKUŁ 87

Działalność gospodarcza Kościoła inicjowana i prowadzona jest przez osoby prawne Kościoła, zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 45 pkt 13).

 

ARTYKUŁ 88

  1. Powoływanie organizacji kościelnych i międzykościelnych, których celem jest działalność wynikająca z funkcji Kościoła, następuje w wyniku uchwały Rady Kościoła, w oparciu o zatwierdzony przez nią statut.
  2. Superintendent Naczelny w porozumieniu z Biskupem może mianować opiekuna duchowego dla tych organizacji.

 

 

  1. UBEZPIECZENIE SPOŁECZNE I WZAJEMNE DUCHOWNYCH

 

ARTYKUŁ 89

  1. Duchowni podlegają ubezpieczeniu społecznemu w trybie i na zasadach określonych w obowiązującym prawie państwowym.
  2. Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych Kościół prowadzi: Fundusz Socjalny, który w rozumieniu prawnym nie jest działalnością gospodarczą.
  3. Fundusz Socjalny działa przy Radzie Kościoła.
  4. Statut Funduszu Socjalnego uchwala Konferencja Doroczna na wniosek Rady Kościoła.
  5. Duchowni mogą też podlegać innym systemom emerytalnym.

 

ARTYKUŁ 90

Prawo do świadczeń z Funduszu Socjalnego nabywa duchowny i jego najbliższa rodzina, w oparciu o przepisy statutu Funduszu Socjalnego.

 

ARTYKUŁ 91

Środki na działalność Funduszu Socjalnego pochodzą w szczególności z:

1) składek duchownych w wysokości ustalonej przez Radę Kościoła,

2) wpłat dokonywanych przez Kościół w wysokości 10% Funduszu Opłat Duszpasterskich,

3) ofiar i dotacji zagranicznych i krajowych,

4) spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych,

5) dochodów z imprez i zbiórek publicznych,

6) innych dochodów kościelnych osób prawnych, w tym ich działalności gospodarczej.

 

  1. OCHRONA DANYCH OSOBOWYCH

 

ARTYKUŁ 92

  1. Kościół i jego osoby prawne, w ramach swoich uprawnień mają prawo do gromadzenia oraz przetwarzania danych członków Kościoła, jego sympatyków oraz pracowników zatrudnianych w jego organizacjach i instytucjach.
  2. Za dane osobowe gromadzone w Kościele i jego osobach prawnych oraz organizacjach i instytucjach rozumie się każdy zestaw danych o charakterze osobowym, w tym wszelkie księgi metrykalne, spisy członków Kościoła, i jego sympatyków oraz pracowników zatrudnianych w parafiach lub instytucjach kościelnych.
  3. Osobą odpowiedzialną za zabezpieczenie, przechowywanie i przetwarzanie danych osobowych gromadzonych w Kościele i jego organizacjach lub instytucjach jest przewodniczący Komisji ds. danych osobowych mianowanych i odwoływany przez Superintendenta Naczelnego zgodnie z wymogami art. 40 pkt 6.
  4. Osobą odpowiedzialną za zabezpieczenie, przechowywanie i przetwarzanie danych osobowych gromadzonych w parafiach jest pastor parafii.
  5. Kościół i jego osoby prawne zgodnie z art. 25 ust. 3 i art. 53 ust. 7 Kon­stytucji RP nie mają obowiązku zgłaszania zbioru danych osobowych do rejestracji Generalnemu Inspektorowi z wymogiem art. 40 ustawy o ochro­nie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (z późniejszymi zmianami).

 

XII. MAJĄTEK KOŚCIOŁA

 

ARTYKUŁ 93

  1. Kościół oraz jego poszczególne parafie są osobnymi osobami prawnymi i mogą nabywać majątek ruchomy i nieruchomy, zbywać go i obciążać oraz nim zarządzać (z zastrzeżeniem wynikającym z art. 45 pkt. 6-8).
  2. Kościelne instytucje, zakłady i organizacje działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały. Kontrolę nad nimi sprawuje właściwy superintendent i Rada Kościoła lub kościelna Komisja Rewizyjna delegowana przez Radę Kościoła.

 

ARTYKUŁ 94

Kościół utrzymuje się ze składek i ofiar członków i sympatyków, darowizn i posiadanego majątku oraz wpływów z wyodrębnionych jednostek gospodarczych, które może prowadzić Kościół i jego osoby prawne, jak też z zakładanych przez siebie fundacji i spółek. Kościół może również organizować zbiórki publiczne.

 

ARTYKUŁ 95

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania i rozporządzania swoim majątkiem (z zastrzeżeniem wynikającym z art. 45 pkt 6-8).

 

ARTYKUŁ 96

  1. W celu realizacji swego posłannictwa Kościół korzysta z pomocy udzielanej w formie darów przez współwyznawców z zagranicy oraz innych instytucji i organizacji charytatywnych i ekumenicznych, jak również od osób prywatnych i instytucji.
  2. Kościół ma prawo wspierać dzieło misyjne, wspomagać instytucje i organizacje charytatywne oraz ekumeniczne w kraju i za granicą.

 

ARTYKUŁ 97

  1. W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej jej majątek przechodzi na Kościół.
  2. Osoba, która utraciła członkostwo w Kościele nie może rościć do niego żadnych praw majątkowych i niemajątkowych.

 

XIII. PRZEPISY DYSCYPLINARNE

 

ARTYKUŁ 98

Duchowni, osoby pełniące służbę w Kościele oraz członkowie Kościoła podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za wykroczenia wobec nauki, zasad moralnych i obowiązków wyznawcy Kościoła w tym:

1) krzewienie nauki, która stoi w sprzeczności z artykułami wiary

i nauczaniem Kościoła,

2) błędy doktrynalne, które szkodzą Kościołowi,

3) wywoływanie i podtrzymywanie ciągłego napięcia między członkami Kościoła a osobami będącymi w służbie Kościoła,

4) wnoszenie skarg przeciwko członkom Kościoła przed instytucje państwowe z wcześniejszym pominięciem kościelnych regulacji prawnych.

 

ARTYKUŁ 99

  1. Władzą dyscyplinarną dla członka parafii jest Rada Parafialna.
  2. Władzą odwoławczą jest Konferencja Parafialna.
  3. W sytuacjach wątpliwych stronom służy odwołanie do Rady Kościoła. Rozstrzygnięcia Rady Kościoła są ostateczne i nie podlegają dalszym procedurom odwoławczym.

 

ARTYKUŁ 100

Kary dyscyplinarne dla członka parafii są następujące:

1) upomnienie,

2) zawieszenie na okres do 1 roku w czynnym i biernym prawie wyborczym, połączonym z zawieszeniem w pracach na terenie Kościoła,

3) skreślenie z listy członków Kościoła.

 

ARTYKUŁ 101

Wszelkie zarzuty wobec osób będących w służbie Kościoła oraz członkom wyznającym Kościoła powinny być złożone na piśmie:

1) wobec osób będących w służbie pastoralnej na ręce Superintendenta

Naczelnego z odpisem do Biskupa.

2) wobec członków wyznających Kościoła na ręce pastora parafii z odpisem do Superintendenta Okręgu.

 

ARTYKUŁ 102

Duchowny Kościoła podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za nieprzestrzeganie zasad określonych w art. 75 i 98, a także za naruszenie obowiązków wynikających z pragmatyki służbowej dla duchownych Kościoła oraz uchybienie godności duchownego, a także za wykroczenie przeciwko zasadom moralności chrześcijańskiej.

 

ARTYKUŁ 103

  1. Władzą dyscyplinarną dla duchownego jest:

1) właściwy Superintendent Okręgu,

2) Superintendent Naczelny,

3) Komisja Badawczo-Sądowa.

  1. Decyzje Komisji Badawczo-Sądowej podlegają ostatecznemu rozstrzygnięciu przez Prezbiterów wchodzących w skład Zgromadzenia Duchow­nych, większością dwóch trzecich głosów.
  2. Oskarżona osoba będąca w służbie Kościoła ma prawo do przesłuchania i wglądu w akta oskarżenia:

1) w procesie badawczo-sądowym może towarzyszyć jej inna osoba duchowna,

2) przesłuchania powinny zawsze odbywać się w obecności obu stron, chyba że jedna ze stron nie wyraża woli współpracy.

  1. Cały proces podlega nadzorowi Biskupa.

 

ARTYKUŁ 104

  1. Kary dyscyplinarne dla osób będących w służbie Kościoła są następujące według kompetencji:

1) upomnienie w formie pisemnej przez Superintendenta Okręgu,

2) upomnienie w formie pisemnej przez Radę Superintendentów,

3) zawieszenie przez Superintendenta Naczelnego w czynnościach             duchownego na okres do czterech lat,

4) dyscyplinarne urlopowanie przez Zgromadzenie Duchownych,

5) dyscyplinarne przeniesienie w stan spoczynku,

6) skreślenie z listy duchownych.

  1. W przypadku szkód majątkowych i finansowych wyrządzonych na rzecz osób prawnych Kościoła przez osobę będącą w służbie, której wina została udowodniona, obwiniony zostanie zobowiązany przez Superintendenta Naczelnego do spłaty wysokości zadłużenia pod groźbą egzekucji sądowej, w rozumieniu prawa państwowego.

 

ARTYKUŁ 105

  1. Instancją odwoławczą dla duchownego jest Komisja Badawczo-Sądowa Konferencji Dorocznej.
  2. Dokumentacja z procesu badawczo-sądowego przechowywana jest w archiwum Kościoła.
  3. Uchwały Komisji Badawczo-Sądowej w odniesieniu do osób będących w służbie Kościoła podlegają rozpoznaniu i ostatecznemu rozstrzygnięciu przez Zgromadzenie Duchownych.
  4. Decyzja Zgromadzenia Duchownych z chwilą jej ogłoszenia staje się prawomocna.
  5. Cały proces badawczo-sądowy podlega nadzorowi Biskupa.
  6. W szczególnych wypadkach Biskup na wniosek osądzonej osoby będącej w służbie może skorzystać z prawa łaski i przywrócić jej pełnię praw.

 

XIV. PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

 

ARTYKUŁ 106

  1. Wszelkie zmiany niniejszego Prawa mogą być uchwalone jedynie przez Konferencję Doroczną.
  2. Przy zmianie Prawa konieczna jest większość dwóch trzecich głosów przy obecności co najmniej trzech czwartych zarejestrowanych na sesji członków Konferencji Dorocznej, a w tej liczbie, co najmniej dwóch trzecich wszystkich osób będących w służbie.

 

ARTYKUŁ 107

  1. Kościół, jako całość, może być rozwiązany w drodze uchwały Konferencji Dorocznej na podstawie decyzji podjętej większością trzech czwartych głosów, w obecności co najmniej dwóch trzecich ogólnej liczby delegatów uprawnionych do głosowania.

 

ARTYKUŁ 108

  1. Traci moc Prawo Wewnętrzne z dnia 25 maja 1991 roku uchwalone przez LXX Konferencję Doroczną z późniejszymi zmami dokonanymi przez LXXV Konferencję Doroczną w dniu 15 czerwca 1996 roku i LXXIX Konferencję Doroczną w dniu 17 czerwca 2000 roku oraz LXXXIX Konferencję Doroczną w dniu 18 czerwca 2010 roku.
  2. Prawo Wewnętrzne wchodzi w życie 1 września 2017 roku.

 

 

 

Podstawowe akty prawne w oparciu, o które działa Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Rzeczypospolitej Polskiej

  1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483). Data wejścia w życie: 1997-10-17. Organ wydający: Sejm.

 

  1. Ustawa z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewan­ge­licko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1995 nr 97 poz. 479). Data wejścia w życie: 1995-09-06. Organ wydający: Sejm.

 

  1. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (Dz.U. 1989 nr 29 poz. 155). Data wejścia w życie: 1989-05-23. Organ wydający: Sejm.